Aphonopelma seemanni - ptasznik zebrowaty

Synonimy:
Angielska nazwa tego ptasznika to Costa-Rican Zebra Tarantula.

Systematyka:
Królestwo - Animalia
Podkrólestwo - Eumetazoa
Typ - Arthropoda
Podtyp - Chelicerata
Gromada - Arachnida
Rząd - Araneae
Podrząd - Mygalomorphae
Rodzina - Theraphosidae
Podrodzina - Theraphosinae
Rodzaj - Aphonopelma
Gatunek - Aphonopelma seemanni (Cambridge, 1897)

Cechy szczególne:
Ptaszniki te z reguły bywają spokojne i nieco płochliwe. Zdenerwowane wyczesują włoski parzące z odwłoka lub próbują kąsać. Nie należy brać go na rękę - ewentualne ugryzienie nie jest groźne dla zdrowego człowieka, jednak może być bolesne.

Wielkość:
Pająki z tego gatunku dorastają do 7 cm długości.

Długość życia:
Samice żyją długo, bo do około 18 lat. Samce w zależności od warunków dożywają 3-4 lat.

Wygląd:
Jest to bardzo ładnie ubarwiony pająk - jego odwłok jest przeważnie brązowy lub czarny (tuż po wylince), pokryty czerwonobrązowymi włoskami. Kądziołki przędne, jak i cały spód ciała, mają kolor jasno-pomarańczowy. Ich nogi są ciemno-brązowe lub czarne, i znajdują się na nich białe, ciągnące się wzdłuż pasy. U dorosłych samców białe pasy są niemal niewidoczne. Młode pajączki są koloru szaro-czarnego.
Występuje również granatowa odmiana barwna tego gatunku.

Aktywność:
Jest to zwierze aktywne przede wszystkim o zmierzchu i w nocy.

Występowanie:
Gatunek ten pochodzi z Kostaryki. Rzadko jest spotykany również na terenie Nikaragui oraz Gwatemali.

Biotop:
Żyje w lesie deszczowym i bardzo często zamieszkuje nory wykopane przez różne gryzonie. Sam też kopie tunele, choć nie są one zbyt głębokie.

Temperatura:
Powinna wynosić 25-29şC, z nieznacznym spadkiem nocnym.

Wilgotność:
Gatunek ten wymaga wysokiej wilgotności, która powinna utrzymywać się na poziomie 70-80%.

Wielkość terrarium:
Terrarium powinno mieć wymiary 25x20x25 cm (podstawa X wysokość).

Wystrój terrarium:
Jako podłoże stosujemy torf lub włókno kokosowe. Dobrze jest wymieszać je z wermikulitem który dobrze trzyma wilgotność. Ponieważ pająki te często bardzo dużo kopią, warstwa podłoża powinna wynosić 5-8 cm. Dobrze byłoby, gdyby w terrarium znalazła się jakaś kryjówka, np. łupina po orzechu kokosowym lub kawałek kory, a także nieduża miseczka z wodą.

Żywienie:
Młode pajączki karmimy larwami mącznika młynarka oraz much i małymi świerszczami. Podrośnięte i dorosłe osobniki żywią się karaczanami, świerszczami, szarańczami. Od czasu do czasu możemy podać im oseska mysiego lub szczurzego, choć niektóre osobniki nie chcą ich jeść.

Dymorfizm płciowy:
Samce są mniejsze i drobniejsze od samic, a ich odnóża są dłuższe. Na nogogłaszczkach posiadają bulbusy (narządy płciowe), oraz haczyki na przedniej parze odnóży.

Rozmnażanie:
Przed łączeniem należy oba osobniki dobrze nakarmić, aby nie przejawiały względem siebie agresji, a także aby samiec nie został pożarty przez samice od razu po kopulacji. W około 2-3 miesiące od kopulacji samica sporządza kokon, do którego składa do 500 jaj, choć z reguły jest ich znacznie mniej. Kokon należy odebrać samicy i umieścić w inkubatorze. Po ośmiu tygodniach z jaj lęgną się nimfy, a te z kolei stają się pająkami po kolejnych niecałych dwóch miesiącach.

Uwagi:
Jest to mało kłopotliwy gatunek, który z pewnością nadaje się dla mało doświadczonych hodowców.


Opracował Arkadiusz Guzanek - newneo, na podstawie własnych doświadczeń.