Brachypelma klaasi

Synonimy:
Angielska nazwa to Mexikan Pink Tarantula. Starsza nazwa łacińska to Brachypelmides klaasi.

Systematyka:
Królestwo - Animalia
Podkrólestwo - Eumetazoa
Typ - Arthropoda
Podtyp - Chelicerata
Gromada - Arachnida
Rząd - Araneae
Podrząd - Mygalomorphae
Rodzina - Theraphosidae
Podrodzina - Theraphosinae
Rodzaj - Brachypelma
Gatunek - Brachypelma klaasi (Schmidt & Krause, 1994)

Cechy szczególne:
Jest to łagodny i powolny ptasznik. Bardzo rzadko przejawia agresje, a najczęstszą metodą obrony tego gatunku jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka.

Ciekawostki:
Samce tego gatunku mają inaczej zbudowane bulbusy, aniżeli osobniki innych gatunków rodzaju Brachypelma. Dla tego gatunek ten przypisywano również do rodzaju Brachypelmides.

Wielkość:
Dorosła samica może 50 -65 mm długości ciała i ważyć 19,7-50 g. Samce natomiast są nieco szczuplejsze i mogą ważyć 10-45 g.

Długość życia:
Są to długowieczne i wolno rosnące zwierzęta. Samice tego gatunku mogą dożyć nawet 30 lat! Samce najczęściej 6-12 miesięcy, o ile wcześniej nie padną ofiarą samicy.

Wygląd:
Czarne ptaszniki z beżową obwódką wokół karapaksu. Na odwłoku oraz 4,5 i 6 segmencie odnóży znajdują się dłuższe czerwono-brązowe włoski. Gatunek ten, przez nie wprawionych hodowców, może być mylony z Brachypelma emilia.

Aktywność:
Aktywny jest przede wszystkim wieczorem oraz wcześnie o poranku.

Występowanie:
Występuje na północnych i środkowych terenach Ameryki, na terenach od 300 do 1400 m n.p.m

Biotop:
Żyje zarówno na suchych oraz wilgotnych otwartych terenach, zamieszkuje również niewielki obszary leśne. Wykopują w ziemi nory o głębokości od 15 do niemal 100 cm, bądź zamieszkują różne szczeliny w podłożu. Skłonności do kopania i dłuższego przebywania w kryjówce wykazują przede wszystkim osobniki młode oraz samice. Samce najczęściej żyją poza kryjówką i poszukują partnerek do rozrodu.

Temperatura:
23-28şC. Nocą może być o kilka stopni niższa - niektóre źródła podają że powinna spadać o kilka kresek poniżej 20şC, ale wydaje mi się to zupełnie zbędne. Ja tego nie praktykuje, a pająki mają się dobrze.

Wilgotność:
60-75%

Oświetlenie:
Oświetlenie w terrarium jest zbędne, gdyż pająki wolą życie w „ciemni. Możemy jednak zamontować czerwoną żarówkę o mocy 15W, która pomoże utrzymać odpowiednią temperaturę, a także pozwoli na nocne obserwacje tego zwierzęcia - bowiem pająki nie widza czerwonego światła.

Wielkość terrarium:
Młode osobniki hodujemy w odpowiednich dla nich pojemniczkach, np. po kliszy lub na mocz. Nieco podrośnięte osobniki mogą być trzymane w niedużych faunabox'ach, słojach lub innych większych pojemnikach. W docelowym terrarium o wymiarach 30x20x20cm możemy ulokować pająka po 10 wylince, który będzie mógł spędzić w nim już resztę swego życia.

Wystrój terrarium:
Warstwa podłoża powinna wynosić około 4cm, i może być stanowiona przez torf, włókno kokosowe, lub mieszankę torfu z piaskiem. W terrarium powinno się umieścić kryjówkę dla pająka, np. połowę skorupy po orzechu kokosowym, doniczkę, kawałek kory. Możemy również umieścić w nim niedużą miseczkę z wodą. Jeśli chodzi o wystrój terrarium, to można używać wszelkich sztucznych dekoracji, dostępnych np. w sklepach zoologicznych. Odradzam sadzenie w terrarium żywych roślin, gdyż pająk najprawdopodobniej pokryje je pajęczyną lub wykopie z ziemi, gdyż roślinka bardzo szybko zacznie się niszczyć i dodatkowo może się przez nią pojawić pleśń, która jest niebezpieczna dla zdrowia ptaszników. Generalnie wystrój terrarium zależy wyłącznie od upodobań hodowcy - pająkowi do szczęścia wystarczy chłonne podłoże utrzymujące miejscami wilgoć, kryjówka i ewentualnie miseczka z wodą.
Młode osobniki trzymane w pojemniczkach po kliszy lub innych pomieszczeniach podobnej wielkości nie wymagają żadnego wystroju poza małą warstwą podłoża (torfu lub włókna kokosowego), które musi być stale lekko wilgotne (należy o to zadbać szczególnie, kiedy pająk przygotowuje się do linienia).

Żywienie:
Młodym osobnikom podajemy larwy mącznika młynarka, larwy much (dostępne w każdym sklepie wędkarskim jako białe robaki - koniecznie niebarwione!) oraz wylęg świerszczy. W razie potrzeby możemy larwy pokroić na mniejsze kawałki, lub uśmiercamy je, gdyż małe pajączki często boją się ruchliwych larw. Podrośniętym i dorosłym pająkom podajemy świerszcze, karaczany, drewnojady, a także raz na jakiś czas oseska mysiego, choć ptaszniki nie zawsze chcą ten pokarm przyjmować. Dietę pająków możemy latem urozmaicić o plankton łąkowy, np. świerszcze lub motyle. Należy jednak zwracać uwagę na to by nie łapać owadów w pobliżu ruchliwych dróg lub zakładów przemysłowych, gdyż owady te mogą zawierać metale ciężkie, szkodliwe dla naszych podopiecznych.

Dymorfizm płciowy:
Samce są smuklejsze i mniejsze od samic. Posiadają również haczyki na przednich odnóżach oraz narządy kopulacyjne (bulbusy) na nogogłaszczkach. Odnóża u samic są krótsze niż u płci przeciwnej. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców.

Rozmnażanie:
Samice osiągają dojrzałość płciową po 11-13 wylince, samce jedną lub dwie wylinki wcześniej. Kilka dni przed dopuszczaniem należy pająki obficie nakarmić. Kiedy samiec wyczuje obecność samicy, zacznie szybko uderzać bulbusami w podłoże, często też będzie cały drżeć. Owe drgania są charakterystyczne dla każdego gatunku i mają być dla samicy sygnałem, że zbliżające się zwierze nie jest napastnikiem, ani ofiarą, a potencjalnym partnerem. Jeśli samica jest skora do rozrodu, również powinna zacząć bębnić odnóżami o podłoże, choć nie jest to regułą. Samice często zachowują się bardzo pasywnie i reagują dopiero wtedy, kiedy samiec dotknie ich odnóżami. Kiedy już do tego dojdzie, samica może przyjąć postawę obronną (co nie oznacza, że do kopulacji nie dojdzie, wręcz przeciwnie - jest to pewnego rodzaju ułatwienie dla samca, który w takiej sytuacji ma duże szanse na to by szybko złapać szczękoczułki samicy w haczyki na pierwszej parze swych odnóży i unieruchomić ją, a po tym rozpocząć kopulacje) lub pająki mogą zacząć się nawzajem głaskać po odnóżach. Samiec w ten sposób chce uśpić czujność partnerki i unieść ją do góry. Wtedy ma możliwość przytrzymania jej szczękoczułków tak, aby samica nie mogła go już zaatakować. Wtedy powoli zaczyna unosić ją do coraz wyżej, szybko uderza bulbusami o spód jej ciała, w między czasie wsuwając je do szczeliny płciowej samicy i przekazując nasienie. Kiedy zaobserwujemy, że samiec wykonał już ten zabieg i wychodzi spod ciała samicy, dobrze jest, by wsunąć na przykład pęsetę między szczękoczułki samicy i w ten sposób ją przytrzymać lub odsunąć od samca - dzięki temu zapewnimy mu bezpieczną ucieczkę. Cały akt może trwać od kilkudziesięciu sekund, do kilkunastu minut. Po kopulacji karmimy samice obficie, aż do momentu, kiedy to sama odmówi przyjmowania pokarmu. Nastąpi to mniej więcej po 3-7 miesiącach i będzie to znak, że przygotowuje się ona do złożenia kokonu. Wtedy najczęściej zaczyna przekopywać całe terrarium w celu przygotowania odpowiedniego miejsca do budowy kokonu. Do kokonu składanych jest od 200 do nawet 1000 jajek (najczęściej jest ich jednak 400-800), a młode lęgną się po około 3 miesiącach, sporo jedzą i dość szybko rosną. Dobrze jest odebrać samicy kokon i poddać go sztucznej inkubacji - mamy wtedy większą kontrolę nad warunkami w jakich jaja się rozwijają. Wtedy jednak należy pamiętać o tym, że otworzenie kokonu należy do naszego obowiązku, gdyż małe pajączki nie są w stanie zrobić tego same.
W naturalnych warunkach kokon zostałby utworzony w kwietniu lub maju i po 2-3 miesiącach otworzony przez opiekującą się nim samicę (lipiec-sierpień) - tuż przed pierwszymi opadami i rozpoczęciem wilgotnej pory.
W naturze samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 7-9 lat, samce natomiast nieco szybciej - 6-8 lat i umierają po około 6 miesiącach od ostatniego linienia.

Uwagi:
Gatunek ten jest naprawdę łagodny, a przy tym dość odporny na błędy hodowlane - dlatego według mnie bardzo dobrze nadaje się dla początkujących hodowców. Jego kolejnym atutem jest atrakcyjny wygląd.


Opracował Arkadiusz Guzanek - newneo, na pomocy własnych doświadczeń oraz przy pomocy źródeł:

The World Spider Catalog, Version 7.0 - Norman I. Platnick
www.sea.unep-wcmc.org;
www.animaldiversity.ummz.umich.edu;