Brachypelma ruhnaui

Synonimy:
Wcześniej przypisywano mu przynależność do Aphonopelma sp., Rechosticta sp., a także nazywano Chromatopelma californicum, Delopelma californicum oraz Brachypelmides ruhnaui.
Jego angielska nazwa to Mexican golden redrump tarantula - czyli: meksykański złoty ptasznik czerwonoodwłokowy.

Systematyka:
Królestwo - Animalia
Podkrólestwo - Eumetazoa
Typ - Arthropoda
Podtyp - Chelicerata
Gromada - Arachnida
Rząd - Araneae
Podrząd - Mygalomorphae
Rodzina - Theraphosidae
Podrodzina - Theraphosinae
Rodzaj - Brachypelma
Gatunek - Brachypelma ruhnaui (G. Schmidt, 1997)

Cechy szczególne:
Jest to bardzo łagodny gatunek. Mocno podenerwowany wyczesuje jedynie włoski parzące z odwłoka. Jest odporny na błędy hodowcy, dla tego też doskonale nadaje się dla początkujących hodowców.

Wielkość:
Samice tego gatunku osiągają 7 cm, samce - do 6cm.

Długość życia:
Samice żyją do około 15 lat, samce znacznie krócej - do 12 miesięcy po ostatniej wylince.

Wygląd:
Bardzo ładnie ubarwiony ptasznik. Karapaks tego pająka ma piękny złoty kolor. Jego odwłok jest czarny i pokryty czerwonymi włoskami (podobnie jak u Brachypelma vagans). Nogi również są czarne. Jest to gatunek niezwykle pożądany przez wielu pasjonatów terrarystyki, jednak w naszym kraju wciąż bardzo ciężko go zdobyć.

Aktywność:
Są to zwierzęta aktywne przede wszystkim o zmierzchu i w nocy.

Występowanie:
Zamieszkuje tereny środkowego Meksyku, głównie okolice Oaxaca. Spotykany również w stanie Arizona w USA.

Biotop:
W naturalnym środowisku pająki te kopią długie podziemne nory, lub lokują się w opuszczonych gniazdach innych zwierząt, np. gryzoni.

Temperatura:
Temperatura w terrarium powinna wynosić 22-26şC, dlatego też bez najmniejszych obaw możemy hodować je w temperaturze pokojowej.

Wilgotność:
Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 60-70%.

Oświetlenie:
Oświetlenie w terrarium jest zbędne, gdyż pająki wolą życie w „ciemni. Możemy jednak zamontować czerwoną żarówkę o mocy 15W, która pomoże utrzymać odpowiednią temperaturę, a także pozwoli na nocne obserwacje tego zwierzęcia - bowiem pająki nie widza czerwonego światła.

Wielkość terrarium:
Młode osobniki hodujemy w odpowiednich dla nich pojemniczkach, np. po kliszy lub na mocz. Nieco podrośnięte osobniki mogą być trzymane w niedużych faunabox'ach. W docelowym terrarium o wymiarach 30x20x25cm możemy ulokować pająka po 10 wylince, który będzie mógł spędzić w nim już resztę swego życia.

Wystrój terrarium:
Warstwa podłoża powinna wynosić około 6 cm, i może być stanowiona przez torf, włókno kokosowe, lub mieszankę torfu z piaskiem. W terrarium powinno się umieścić kryjówkę dla pająka, np. połowę skorupy po orzechu kokosowym, doniczkę, kawałek kory. Możemy również umieścić w nim niedużą miseczkę z wodą. Wystrój terrarium zależy wyłącznie od inwencji hodowcy.

Żywienie:
Młode osobniki karmimy larwami much i mącznika młynarka oraz małymi świerszczami. Dorosłym osobnikom podajemy świerszcze, drewnojady, karaczany, szarańcze. Bardzo rzadko zdarzają się osobniki które chcą jeść oseski mysie.

Dymorfizm płciowy:
Dorosłe samce są drobniejsze i nieco mniejsze od samic. Mają za to dłuższe odnóża. Po ostatniej wylince u samców pojawiają się bulbusy (narządy płciowe) na nogogłaszczkach, oraz haczyki na przednich odnóżach. Haczykami samiec przytrzymuje samice podczas kopulacji.

Rozmnażanie:
Rozmnażanie tych pająków z reguły nie dostarcza większych problemów. Dla pewności, lepiej przed łączeniem oba osobniki jak najobficiej nakarmić. W dwa miesiące od kopulacji samica składa kokon, w którym umieszcza do 900 jajeczek, jednak przeważnie jest ich około 500. Najlepiej jest odebrać samicy kokon i poddać go sztucznej inkubacji. Po 8-10 miesiącach lęgną się nimfy.

Uwagi:
Jest to gatunek objęty konwencją waszyngtońską.


Opracował Arkadiusz Guzanek - newneo.