Ephebopus murinus

Synonimy:
Jego angielska nazwa to skeleton tarantula.

Systematyka:
Królestwo - Animalia
Podkrólestwo - Eumetazoa
Typ - Arthropoda
Podtyp - Chelicerata
Gromada - Arachnida
Rząd - Araneae
Podrząd - Mygalomorphae
Rodzina - Theraphosidae
Podrodzina - Aviculariinae
Rodzaj - Euphebopus
Gatunek - Euphebopus murinus (Walckenaer,1837)

Cechy szczególne:
Są to bardzo szybkie i niezrównoważone pająki - zdarzają się łagodne osobniki, jednak przeważnie są dość agresywne i należy być szczególnie ostrożnym podczas wykonywania jakichkolwiek działań w ich terrarium. Co prawda ich jad nie jest silny, aczkolwiek każde ugryzienie ptasznika jest bolesne i nie należy do najprzyjemniejszych doznań. Pająki z tego gatunku dużo kopią i pletą wiele sieci wokół swych nor.

Ciekawostki:
Jest to niezwykle interesujący gatunek ptasznika. Końcówki przednich odnóży tych pająków są lekko spłaszczone, podobnie jak u gatunków nadrzewnych - to przystosowanie ewolucyjne jest przyczyną przynależności tego gatunku do podrodziny Aviculariinae - w której wszystkie rodzaje, poza Ephebopus, skupiają gatunki ptaszników nadrzewnych (np. popularne w polskich hodowlach Avicularia sp. lub Psalmopeous sp.).

Wielkość:
Nie jest to duży pająk - dorasta do około 5-6 cm długości ciała, przy czym ma blisko 13 cm rozstawu odnóży. Wielkość tych pająków może być dość zróżnicowana - najprawdopodobniej zależy ona od pochodzenia geograficznego danego osobnika.

Długość życia:
Samice żyją do 15 lat. Samce znacznie krócej - najwyżej rok po ostatniej wylince.

Wygląd:
Jest to czarny pająk z jasnobrązowym lub beżowym karapaksem. Dorosła samica ma czarny odwłok, porośnięty króciutkimi włoskami. Na odnóżach widnieją białe lub jasnobeżowe pasy, które sprawiają, iż gatunek ten bardzo często mylony jest z dość podobnym ptasznikiem zebrowatym (Aphonopelma seemanni). Patrząc od góry na E. murinus stojącego na ciemnym podłożu, mamy wrażenie jakbyśmy widzieli „szkielet pająka - od tego właśnie wywodzi się angielska potoczna nazwa tego gatunku. Samiec jest ubawiony czarno-brązowo, a jego odnóża pokryte są przez długie brązowe włoski. Na odnóżach samca również widnieją jasne pasy, jednak często są one mniej wyraźne aniżeli u samicy.

Aktywność:
Są to zwierzęta aktywne o zmierzchu i w nocy, jednak za dnia również zdarza im się polować.

Występowanie:
Zamieszkuje tereny północnej Brazylii, Surinamu, Gujany, Gujany francuskiej. W Gujanie francuskiej występują dwie odmiany tego pająka - jedna z nich zamieszkuje sawanny, druga zaś lasy deszczowe - różnią się one wielkością (Osobniki zamieszkujące sawanny są znacznie mniejsze), a także prawdopodobnie ubarwieniem. Istnieją opinie dotyczące tego, iż osobniki zamieszkujące różne rejony różnią się nieco ubarwieniem - np. pająki żyjące w Brazylii często mają odmienny wzór na nogach aniżeli pozostałe, spotyka się również osobniki o czarnym karapaksie - nazywane „dark form.

Biotop:
Kopie głębokie nory pomiędzy korzeniami drzew, głównie wśród gęstych nizinnych lasów. Same kryjówki , jak i ich okolice pokrywa warstwą pajęczyny.

Temperatura:
Powinna wynosić około 26şC.

Wilgotność:
Wymagają wysokiej wilgotności - 80%.

Oświetlenie:
Oświetlenie w terrarium ptasznika jest zbędne. Są to zwierzęta które prowadzą skryty tryb życia i wolą mieszkać w zacienionym miejscu. Możemy jednak zamontować czerwone oświetlenie, które nie będzie widoczne dla naszego podopiecznego - pozwoli ono utrzymać odpowiednią temperaturę hodowli, jak i umożliwi na nocną obserwacje naszego podopiecznego.

Wielkość terrarium:
Dla dorosłego osobnika terrarium powinno mieć wymiary 20x30x35 - powinno być otwierane od góry. Młode trzymamy w pojemnikach na mocz lub innych plastikowych pojemniczkach.

Wystrój terrarium:
W terrarium należy usypać około 20 cm warstwę podłoża która powinna być stanowiona przez mieszaninę włókna kokosowego i torfu. Należy zadbać o to by podłoże było stale wilgotne - suche łatwo by się kruszyło i nora pająka zapadałaby się. Wystrój terrarium nie ma większego znaczenia. Zbędne jest również umieszczanie w pojemniku hodowlanym kryjówki dla pająka - gdyż ten najprawdopodobniej z niej nie skorzysta (choć znane mi są pojedyncze przypadki, iż pająki z tego gatunku urządziły sobie norę np. w skorupie po orzechu kokosowym). W terrarium można ustawić niedużą miseczkę z wodą.

Żywienie:
Młodym pająkom podajemy larwy mącznika młynarka, larwy much, małe świerszcze. Dorosłe osobniki karmimy świerszczami, szarańczami, karaczanami, czasem możemy podać oseska mysiego.

Dymorfizm płciowy:
Widoczny jest u osobników dojrzałych - przede wszystkim widoczne są różnice w ubarwieniu obu płci, które opisałem powyżej, przy wyglądzie pająka. Dorosłe samce są drobniejsze, ich odnóża są dłuższe. Posiadają haczyki na pierwszej parze odnóży, oraz bulbusy (narządy płciowe) na nogogłaszkach.

Rozmnażanie:
Gatunek ten jest niezwykle rzadko rozmnażany w niewoli - zaledwie 2-4 razy rocznie na terenie całej Europy i USA. Jest to spowodowane przede wszystkim tym, iż jest to rzadki w hodowli pająk i trudno skompletować parę. Drugą przyczyną jest to, że samica często jest agresywna w stosunku do samca - i ten czasami kończy w jej szczękoczułkach jeszcze przed kopulacją. Często też, nawet gdy samica zbuduje kokon, to niszczy się on już po krótkim okresie inkubacji. Samica składa do kokonu blisko 100 jajek z których po półtora miesiąca lęgną się nimfy.

Uwagi:
Należy uważać by nie pomylić tego pająka z Aphonopelma seemanni. Gatunek nadaje się dla średnio doświadczonych terrarystów.


Opracował Arkadiusz Guzanek - newneo.