Lasiodora klugi

Synonimy:
Angielskie nazwa tego gatunku to Bahia scarlet tarantula oraz Scarlet Birdspider.

Systematyka:
Królestwo - Animalia
Podkrólestwo - Eumetazoa
Typ - Arthropoda
Podtyp - Chelicerata
Gromada - Arachnida
Rząd - Araneae
Podrząd - Mygalomorphae
Rodzina - Theraphosidae
Rodzaj - Lasiodora
Gatunek - Lasiodora klugi (C. L. Koch, 1841)

Informacje ogólne:
Ptasznik ten jest rzadko rozmnażany w niewoli, aczkolwiek w polskich hodowlach spotyka się go coraz częściej.

Cechy szczególne:
Jest to mało agresywny pająk. Młode osobniki bardzo często wyczesują włoski parzące, a czyniąc to unoszą odwłok wysoko w górę co może wyglądać dość komicznie.

Wielkość:
Osiąga do 10 cm długości ciała - jest to jeden z większych gatunków ptaszników.

Długość życia:
Samice nawet do 20 lat, samce około 4 lat.

Wygląd:
Karapaks jest koloru czarnego. Odnóża czarne, porośnięte szarymi włoskami. Na odwłoku znajdują się dłuższe, brązowo-czerwone włoski. Pająka tego łatwo pomylić z wieloma innymi przedstawicielami rodzaju Lasiodora, również z bardzo popularnym L.parahybana, a także z niektórymi gatunkami rodzaju Brachypelma.

Aktywność:
Są to zwierzęta aktywne głównie nocą.

Występowanie:
Gatunek ten występuje w Brazylii, w okolicach Bahii.

Biotop:
Zamieszkuje leśne, wilgotne tereny. Nierzadko kopie w ziemi głębokie nory lub zamieszkuje opuszczone siedliska gryzoni.

Temperatura:
25-28şC za dnia, 20-24şC nocą.

Wilgotność:
Powinna utrzymywać się na poziomie 70-80%.

Oświetlenie:
Oświetlenie w terrarium jest zbędne, gdyż pająki wolą życie w „ciemni. Możemy jednak zamontować czerwoną żarówkę o mocy 15W, która pomoże utrzymać odpowiednią temperaturę, a także pozwoli na nocne obserwacje tego zwierzęcia - bowiem pająki nie widza czerwonego światła.

Wielkość terrarium:
35x25x25cm.

Wystrój terrarium:
Warstwa torfu powinna stanowić co najmniej 4 cm. Jako kryjówkę stosujemy połówkę skorupy orzecha kokosowego, lub przewróconą doniczkę. Dobrze, aby w terrarium znalazła się miseczka z wodą. Dodatkowe elementy wystroju są zbędne - a to jakie zostaną zastosowane zależy wyłącznie od inwencji hodowcy. Odradzam jednak sadzenie żywych roślin, gdyż zostaną szybko „wykopane lub pokryte pajęczyną i zaczną gnić.

Żywienie:
Takie same jak u wszystkich ptaszników: młodym osobnikom podajemy larwy mącznika młynarka, larwy much (dostępne w każdy sklepie wędkarskim jako białe robaki -niebarwione!), oraz wylęg świerszczy. Podrośniętym i dorosłym pająkom podajemy świerszcze, karaczany, drewnojady, a także raz na jakiś czas oseska mysiego, choć ptaszniki nie zawsze chcą ten pokarm przyjmować.

Dymorfizm płciowy:
Obie płcie nie różnią się ubarwieniem. Dorosłe samce mają na pierwszej parze odnóży wyraźnie widocznie haczyki, oraz bulbusy na nogogłaszczkach. Są mniejsze i szczuplejsze od samic.

Rozmnażanie:
Jeśli oba osobniki zostaną wcześniej dobrze nakarmione to kopulacja powinna przebiegać bez problemów. Samica zbuduje duży kokon, do którego może złożyć nawet do 2000 nimf.

Uwagi:
Gatunek nadaje się dla początkujących hodowców.


Opracował Arkadiusz Guzanek - newneo.