Nhandu chromatus


Synonimy:
Gatunek ten spotykamy niezwykle często pod nazwą Lasiodora cristata oraz Vitalius cristatus - obecnie jest to jednak błędne, nieaktualne nazewnictwo. Usystematyzowanie tego gatunku jest niezwykle trudne, gdyż wykazuje on zarówno wiele cech pająków z rodzaju Nhadnu, jak i Lasiodora oraz Vitalius. Nie wykluczone jest, że w najbliższych latach wprowadzone zostaną kolejne zmiany w nazewnictwie tych pająków.

Angielskie nazwy potoczne tego gatunku to:
- white striped birdeater
- Brazilian red and white

Systematyka:
Królestwo - Animalia
Podkrólestwo - Eumetazoa
Typ - Arthropoda
Podtyp - Chelicerata
Gromada - Arachnida
Rząd - Araneae
Podrząd - Mygalomorphae
Rodzina - Theraphosidae
Podrodzina - Theraphosinae
Rodzaj - Nhandu
Gatunek - Nhandu chromatus (Valeris, 1980)

Informacje ogólne:
Gatunek ten pojawił się na naszym rynku stosunkowo niedawno, jednak w chwili obecnej jest często rozmnażany, bardzo rozpowszechniony i popularny. Duży wpływ na taki obrót spraw miały z pewnością atrakcyjne ubarwienie i stosunkowo duże rozmiary tego gatunku.

Cechy szczególne:
Jest to dość nerwowy pająk. Zdarza mu się wyczesywać włoski parzące, jednak znacznie częściej przyjmuje pozycje grożącą i stara się odstraszyć napastnika uderzając w niego przednimi odnóżami. Jeśli to nie skutkuje, może próbować kąsać. Dlatego przy obsłudze terrarium tego pająka zawsze należy zachowywać ostrożność i używać długiej (na około 30 cm) pęsety.

Wielkość:
Są to dość duże ptaszniki, które mogą osiągać do 8-9 cm długości ciała (dorosłe samce są sporo mniejsze od samic) i nawet 20 cm rozstawu odnóży.

Długość życia:
Samica mogą żyją 12-15 lat, jednak zdarzają się osobniki, które dożywają 18 roku życia. Samce żyją 3-5 lat (w tym do około roku po ostatniej wylince).

Wygląd:
Bardzo atrakcyjnie ubarwiony ptasznik. Jego karapaks jest szary, czasem wpadający w czerń. Odnóża są czarne z białymi plamami na kolanach, oraz białymi wąskimi, podwójnymi bądź pojedynczymi pasami, łączącymi te plamy. Odwłok czarny, gęsto porośnięty długimi, bordowo-brązowymi włoskami. Gatunek ten bywa czasem mylony z Acanthoscurria geniculata, Acanthoscurria brocklehursti oraz Nhandu coloratovillosum. Mimo to, gatunki te dość łatwo odróżnić od N. chromatus, nieco bardziej wprawione osoby nie mają z tym najmniejszych problemów.

Aktywność:
Za dnia jest mało aktywny, kryjówkę najczęściej dopiero wieczorem i nocą przechadza się po terrarium, nierzadko przekopując podłoże i zmieniając cały wystrój.

Występowanie:
Wschodnie obszary Brazylii.

Biotop:
Zamieszkuje wilgotny las deszczowy. Jako kryjówki obiera sobie przeróżne szczeliny, np.: wystające z nad ziemi korzenie, kawałki kory, wykopane przez siebie lub inne zwierzęta norki.

Temperatura:
Powinna wynosić 23-25şC. Nocą możemy obniżać ją o 2-3 stopnie, jednak nic się nie stanie, jeśli będziemy utrzymywać ją na tym samym poziomie przez całą dobę.

Wilgotność:
Wilgotność w terrarium tego pająka powinna być dość wysoka - 70-85%. Należy utrzymywać ją poprzez codzienne spryskiwanie terrarium wodą.

Oświetlenie:
Oświetlenie w terrarium jest zbędne, gdyż pająki wolą życie w „ciemni. Możemy jednak zamontować czerwoną żarówkę o mocy 15W, która pomoże utrzymać odpowiednią temperaturę, a także pozwoli na nocne obserwacje tego zwierzęcia - bowiem pająki nie widza czerwonego światła.

Wielkość terrarium:
30x30x20 cm.

Wystrój terrarium:
Warstwa podłoża powinna wynosić około 4cm, i może być stanowiona przez torf, włókno kokosowe, lub mieszankę torfu z piaskiem. W terrarium powinno się umieścić kryjówkę dla pająka, np. połowę skorupy po orzechu kokosowym, doniczkę, kawałek kory. Możemy również umieścić w nim niedużą miseczkę z wodą. Jeśli chodzi o wystrój terrarium, to można używać wszelkich sztucznych dekoracji, dostępnych np. w sklepach zoologicznych. Odradzam sadzenie w terrarium żywych roślin, gdyż pająk najprawdopodobniej pokryje je pajęczyną lub wykopie z ziemi, gdyż roślinka bardzo szybko zacznie się niszczyć i dodatkowo może się przez nią pojawić pleśń, która jest niebezpieczna dla zdrowia ptaszników. Ogólnie rzecz biorąc, wystrój terrarium zależy wyłącznie od upodobań hodowcy - pająkowi do szczęścia wystarczy chłonne podłoże utrzymujące miejscami wilgoć, kryjówka i ewentualnie miseczka z wodą.
Młode osobniki trzymane w pojemniczkach po kliszy lub innych pomieszczeniach podobnej wielkości nie wymagają żadnego wystroju poza małą warstwą podłoża (torfu lub włókna kokosowego), które musi być stale lekko wilgotne (należy o to zadbać szczególnie, kiedy pająk przygotowuje się do linienia).

Żywienie:
Młodym osobnikom podajemy larwy mącznika młynarka, larwy much (dostępne w każdym sklepie wędkarskim jako białe robaki - koniecznie niebarwione!) oraz wylęg świerszczy. W razie potrzeby możemy larwy pokroić na mniejsze kawałki, lub uśmiercamy je pęsetą, gdyż małe pajączki często boją się ruchliwych larw. Podrośniętym i dorosłym pająkom podajemy świerszcze, karaczany, drewnojady. Duże osobniki tego gatunku, bardzo chętnie spożywają raz na jakiś czas oseska mysiego lub szczurzego. Dietę pająków możemy latem urozmaicić o plankton łąkowy, np. świerszcze lub motyle. Należy jednak zwracać uwagę na to by nie łapać owadów w pobliżu ruchliwych dróg lub zakładów przemysłowych, gdyż owady te mogą zawierać metale ciężkie, szkodliwe dla naszych podopiecznych.

Dymorfizm płciowy:
Samce są smuklejsze i naprawdę dużo drobniejsze od samic. Posiadają również haczyki na przednich odnóżach oraz narządy kopulacyjne (bulbusy) na nogogłaszczkach. Odnóża u samic są krótsze niż u płci przeciwnej. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców.

Rozmnażanie:
Rozmnażanie tego gatunku przeważnie nie sprawia większego problemu. Przed łączeniem należy pająki dobrze nakarmić. Po 2-6 miesiącach od kopulacji, samica składa kokon, z którego po 2 miesiącach lęgną się naprawdę maleńkie młode. Ponieważ są niezwykle małe, może być ich naprawdę dużo - nawet około 1000. Kiedy przejdą pierwsze wylinki, należy rozdzielić je do osobnych pojemniczków (pojemniczki trzeba mieć przygotowane dużo wcześniej, bo naprawdę nie jest łatwo z dnia na dzień załatwić ich 1000 sztuk, lub więcej), gdyż wkrótce mogłoby dojść do zjawiska kanibalizmu.

Uwagi:
Gatunek ten jest dość odporny na wszelkie niedociągnięcia hodowlane i łatwy w utrzymaniu. Należy jednak wziąć pod uwagę jego dość duży temperament, i ze względu na to, nie nadaje się on dla całkiem początkujących hodowców, a jedynie dla tych, którzy mieli już doświadczenia z jakimś ptasznikiem.


Opracował Arkadiusz Guzanek - newneo.